روزگار ما پس از وقایع اخیر روزگار دیگری است. این جا یکی از همان بزنگاه­های تاریخ ماست پس باید یک کلمه دائما در گوش ما زنگ بزند: "مسئولیت".

مسئولیت تاریخی ما امسال قابل قیاس با چندین سال گذشته نیست. الان وقت تصمیم گیری است. این مردمان هستند که سرنوشت خود را رقم می­زنند و تغییر می­دهند. " ...إِنَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ ما بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِم... ". (سوره رعد آیه 11) خدا آنچه نزد مردمی است را تغییر نمی­دهد مگر آن که آنان خود را دگرگون کنند. مردم اند که می­توانند با پایمردی بر درستی، ستم پیشگان و بدخواهان راناکام کنند اما اگر به کژی تن دهند، آنگاه هیچ کس جز خود آن­ها "مسئولیت" نکبت و خواری پس از آن را به دوش ندارد.

قرآن مستضعفان پیرو مستکبران را بخشی از ظالمان می داند که اهل ستم و تاریکی اند: "وَ قالَ الَّذينَ كَفَرُوا لَنْ نُؤْمِنَ بِهذَا الْقُرْآنِ وَ لا بِالَّذي بَيْنَ يَدَيْهِ وَ لَوْ تَرى‏ إِذِ الظَّالِمُونَ مَوْقُوفُونَ عِنْدَ رَبِّهِمْ يَرْجِعُ بَعْضُهُمْ إِلى‏ بَعْضٍ الْقَوْلَ يَقُولُ الَّذينَ اسْتُضْعِفُوا لِلَّذينَ اسْتَكْبَرُوا لَوْ لا أَنْتُمْ لَكُنَّا مُؤْمِنينَ * قالَ الَّذينَ اسْتَكْبَرُوا لِلَّذينَ اسْتُضْعِفُوا أَ نَحْنُ صَدَدْناكُمْ عَنِ الْهُدى‏ بَعْدَ إِذْ جاءَكُمْ بَلْ كُنْتُمْ مُجْرِمينَ *" (سوره سبا آیات 31 و 32). وگفتند آنان که پوشاندند {حق را}، هرگز به این قرآن و آنچه در پیش اوست ایمان نمی­آوریم و گرچه تو ببینی آنگاه را که ظالمان را باز ایستانده اند نزد پروردگارشان در حالی که سخن را گروهی به گروه دیگر باز می­گردانند. آنان که فروداشته شده اند(به استضعاف کشیده شده اند) به آنان خود را بزرگ پنداشته اند(استکبار ورزیده اند) می­گویند اگر شما نبودید ما مومن می­شدیم* آنان که استکبار ورزیده اند به آنان که به استضعاف کشیده شده اند گفتند آیا ما مانع هدایت شما شدیم بعد از آن که هدایت به شما رسید؟ {این گونه نیست} بلکه شما خود مجرم بودید. در منطق ما پیروی از هیچ فرد، گروه یا نهادی جز با احراز علم و عدالت پذیرفته نیست. این یعنی همه در قبال رفتار، گفتار و موضع گیری خود "مسئول" اند و به بهانه پیروی از آنان که استکبار می­ورزند، نمی­توان شانه از زیر بار مسئولیت خالی کرد. (حتی اگر پیروی از روی احساس ضعف باشد.)

پس من و تو ناگزیریم مسئولیت نقش تاریخی خودرا بپذیریم، خواه در یک طرف دعوا باشیم خواه تماشاگر! اگر به اتهام پراکنی و دروغ­گویی معترضیم، اگر خواهان پایان زیر پاگذاشتن شرع و قانون هستیم باید برای بیداری اجتماعی و آگاهی عمومی به پا خیزیم. مانع اصلی برای رفتار درست، در آشفته بازار تاری که میدان عمل ماست، نبود دید درست است. سره و ناسره آمیخته اند و خوب می فروشند. بازار رهزنان سکه است. در خم این گردنه کمین کرده اند که کرور کرور رای ما را بزنند و به خیال در آمدن از چاله به چاهمان بیندازند. اما بیم از گردنه گیران مسافر آگاه را از کوچ ناگزیر باز نمی­دارد. از ترس مرگ خود کشی نباید کرد. نه رفتار کور، نه بی عملی، حرکت با تکیه بر مبانی محکم چاره ماست. "وَ الَّذينَ جاهَدُوا فينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا وَ إِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنينَ." (سوره عنکبوت آیه 69)

--------------------------------------------------------------------

گویا برای آرام شدن دل برخی اشاره و کنایه کافی نیست. پس لازم است توضیح دهم که ما به دنبال اخلاق و قانون و شرع هستیم پس نمی توانیم با بی اخلاق و غیر متشرع و قانون ستیز در یک جبهه قرار گیریم. اجالتا هم بهترین کار ما تعمیق درکمان از اصول و آگاهی بخشی اجتماعی است تا برخی نتوانند به نام اصول حق را ناحق کنند و برخی به بهانه سوء استفاده گروه اول از اصول، مهمتر از همه مذهب و در درجات بعد اصول انقلابیمان را زیر سوال ببرند.

------------------------------------------------------------------

برادران شیعه ما در یمن زیر رگبار سلاح وهابیان بی دین و حکومت استبدادی یمن هستند، ما نیز باید صدای اعتراض خود را علیه ظالمان و در حمایت از مظلومان بلند کنیم هرچند برادرانمان زیدی باشند و ما جعفری.

بخشی از این دعای گران سنگ

غم زمانه خورم یا فراق یار کشم

به طاقتی که ندارم کدام بار کشم

"کسی که فریاد دادخواهی و یاری خواهی مسلمانی را شنیده به یاریش بر نخیزد، مسلمان نیست...".

با جرات و بر اساس خرد، از مردم ستمدیده و به ویژه مسلمان در همه جهان بر اساس وظیفه انسانی و اسلامی دفاع می کنیم چه در غزه، چه در آلمان و چه در پاراچنار و چه در چین. البته نسبتی با طرف داران شیطانی مثل صدام نداریم و با دلدادگان به قرآن و اهل بیت نزدیکی بیشتری حس می کنیم.

برادران و خواهران مسلمانم! ما را هم درد و  پشتیبان و هم سنگر خود بدانید. ما را نیز در سوگ بیش از صد و پنجاه شهید از مسلمانان ترک اویغور در سین کیانگ چین و خواهر شهید مصری در آلمان شریک بدانید. ما از تمام کسانی که خون انسان ها و مسلمانان را دستمایه ی بازی سیاسی و رسانه ای می گیرند و برخورد دوگانه دارند بیزاریم. ما برای دفاع از حق و مظلوم، از کسی اجازه نمی گیریم و منتظر اشاره ی این و آن نمی مانیم.

سنگینی بار بر دوشمان را امروز حس می کنم؛ داستان نمی گویم و اغراق نمی کنم؛ خون شهیدان انقلاب و دفاع در میان و میراث خمینی کبیر و فداکاری ملت در دستمان است.

در اعلام نتیجه ی انتخاباتی که گذشت، یا تقلب گسترده و موثری اتفاق افتاده است، یا به درستی انجام شده است. برای هر صورت سخنی دارم و در نهایت نتیجه ای خواهم گرفت.

اگر به راستی تقلب گسترده و موثری اتفاق افتاده باشد، مماشات در باره اش هیچ معنایی ندارد. به قدرت رسیدن دولتی با این فرض، یعنی زیر پا نهادن انقلاب اسلامی و آورده ی خون شهیدان و زحمات امام و امت! چه طور می توان حکومتی را که در امانت مردم خود، خیانت می کند، ادامه دهنده ی انقلاب اسلامی دانست؟ پس اگر چنین تقلبی صورت گرفته باشد تنها در صورتی جمهوری اسلامی در مسیر امام و امت باقی می ماند که تخلف اعلام، عاملان تقلب مجازات و نتیجه ی واقعی به اجرا در آید.

اما اگر تقلب موثری رخ نداده باشد هم، هر آگاه بی طرفی گواهی می دهد که در این انتخابات در ذهن بسیاری از مردم در باره نتایج ابهام و بی اعتمادی وجود دارد. حتی اگر منشا این بی اعتمادی واهی باشد جمهوری اسلامی باید همه ی امکانات خود را صرف بازگرداندن اعتماد مردم کند. مگر نه این که مهم ترین سرمایه ی انقلاب اسلامی، اعتماد مردمی است و مگر نه این که تکیه گاه اصلی جمهوری اسلامی باید مردم باشند؟ حال که این مردم به هر دلیل دچار تردید شده اند باید آن ها را قانع کرد یا سرکوب؟

چه فرض اول صحیح باشد، چه فرض دوم، اولین گام در تنها راه باقی ماندن در خط امام و امت، شفاف سازی در مورد نتیجه ی انتخابات است. امید که در دام بدعت و انحراف نیفتیم، چه این انحراف خیانت به مردم باشد، چه بی توجهی به نگرانی آنان.

________________________________

تجاوز كاران به مردم در كوي دانشگاه و در خيابان ها و... بايد مجازات شوند. (بعدا اضافه شد.)

به مسبد و خودرایی که به مشورت بها نمی دهد؛

به کسی که مملکت را با چهار پنج نفر می خواهد اداره کند و تحمل کار با افراد مستقل و صاحب رای را ندارد؛

به کسی خود را فرای قانون و شرع می پندارد؛

به دروغ گویی که تمام هنرش بازی با افکار عوام است؛

به لاف زنی که نا بهنگام کله شقی می کند اما در هنگام ایستادگی پستی خود را نشان می دهد؛

نمی توانم رای دهم!!

الكافي ج : 1 ص : 458 و 459

  أَحْمَدُ بْنُ مِهْرَانَ رَحِمَهُ اللَّهُ رَفَعَهُ وَ أَحْمَدُ بْنُ إِدْرِيسَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الْجَبَّارِ الشَّيْبَانِيِّ قَالَ حَدَّثَنِي الْقَاسِمُ بْنُ مُحَمَّدٍ الرَّازِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ الْهُرْمُزَانِيُّ

 عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ ع قَالَ لَمَّا قُبِضَتْ فَاطِمَةُ ع دَفَنَهَا أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ سِرّاً وَ عَفَا عَلَى مَوْضِعِ قَبْرِهَا ثُمَّ قَامَ فَحَوَّلَ وَجْهَهُ إِلَى قَبْرِ رَسُولِ اللَّهِ ص فَقَالَ السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ عَنِّي وَ السَّلَامُ عَلَيْكَ عَنِ ابْنَتِكَ وَ زَائِرَتِكَ وَ الْبَائِتَةِ فِي الثَّرَى بِبُقْعَتِكَ وَ الْمُخْتَارِ اللَّهُ لَهَا سُرْعَةَ اللِّحَاقِ بِكَ قَلَّ يَا رَسُولَ اللَّهِ عَنْ صَفِيَّتِكَ صَبْرِي وَ عَفَا عَنْ سَيِّدَةِ نِسَاءِ الْعَالَمِينَ تَجَلُّدِي إِلَّا أَنَّ لِي فِي التَّأَسِّي بِسُنَّتِكَ فِي فُرْقَتِكَ مَوْضِعَ تَعَزٍّ فَلَقَدْ وَسَّدْتُكَ فِي مَلْحُودَةِ قَبْرِكَ وَ فَاضَتْ نَفْسُكَ بَيْنَ نَحْرِي وَ صَدْرِي بَلَى وَ فِي كِتَابِ اللَّهِ لِي أَنْعَمُ الْقَبُولِ إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ قَدِ اسْتُرْجِعَتِ الْوَدِيعَةُ وَ أُخِذَتِ الرَّهِينَةُ وَ أُخْلِسَتِ الزَّهْرَاءُ فَمَا أَقْبَحَ الْخَضْرَاءَ وَ الْغَبْرَاءَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَمَّا حُزْنِي فَسَرْمَدٌ وَ أَمَّا لَيْلِي فَمُسَهَّدٌ وَ هَمٌّ لَا يَبْرَحُ مِنْ قَلْبِي أَوْ يَخْتَارَ اللَّهُ لِي دَارَكَ الَّتِي أَنْتَ فِيهَا مُقِيمٌ كَمَدٌ مُقَيِّحٌ وَ هَمٌّ مُهَيِّجٌ سَرْعَانَ مَا فَرَّقَ بَيْنَنَا وَ إِلَى اللَّهِ أَشْكُو وَ سَتُنْبِئُكَ ابْنَتُكَ بِتَظَافُرِ أُمَّتِكَ عَلَى هَضْمِهَا فَأَحْفِهَا السُّؤَالَ وَ اسْتَخْبِرْهَا الْحَالَ فَكَمْ مِنْ غَلِيلٍ مُعْتَلِجٍ بِصَدْرِهَا لَمْ تَجِدْ إِلَى بَثِّهِ سَبِيلًا وَ سَتَقُولُ وَ يَحْكُمُ اللَّهُ وَ هُوَ خَيْرُ الْحَاكِمِينَ سَلَامَ مُوَدِّعٍ لَا قَالٍ وَ لَا سَئِمٍ فَإِنْ أَنْصَرِفْ فَلَا عَنْ مَلَالَةٍ وَ إِنْ أُقِمْ فَلَا عَنْ سُوءِ ظَنٍّ بِمَا وَعَدَ اللَّهُ الصَّابِرِينَ وَاهَ وَاهاً وَ الصَّبْرُ أَيْمَنُ وَ أَجْمَلُ وَ لَوْ لَا غَلَبَةُ الْمُسْتَوْلِينَ لَجَعَلْتُ الْمُقَامَ وَ اللَّبْثَ لِزَاماً مَعْكُوفاً وَ لَأَعْوَلْتُ إِعْوَالَ الثَّكْلَى عَلَى جَلِيلِ الرَّزِيَّةِ فَبِعَيْنِ اللَّهِ تُدْفَنُ ابْنَتُكَ سِرّاً وَ تُهْضَمُ حَقَّهَا وَ تُمْنَعُ إِرْثَهَا وَ لَمْ يَتَبَاعَدِ الْعَهْدُ وَ لَمْ يَخْلَقْ مِنْكَ الذِّكْرُ وَ إِلَى اللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ الْمُشْتَكَى وَ فِيكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَحْسَنُ الْعَزَاءِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْكَ وَ عَلَيْهَا السَّلَامُ وَ الرِّضْوَانُ

رحلت آیت الله العظمی بهجت بر حضرت ولی امر و شیعیان آن حضرت تسلیت باد.

امیدوراریم جو بی‌تحرک فعلی در دانشگاه‌ها شکسته شود

آیت‌الله وحید با اشاره به این که «مشكل زيارت بقيع بايد حل بشود!»، گفت: حكومت ايران موظف است، با تمام قدرت، و قوت، عزت شيعه‌ ايراني را در حجاز ضمانت كند. اين وظيفه‌ حكومت ايران است.

گفتنی است حضرات آیات مکارم شیرازی و صافی گلپایگانی هم در این خصوص مواضع مهمی گرفتند و متاسفانه کم کاری و بی تفاوتی صدا و سیما و وزارت خارجه همچنان آزار دهنده و سوال بر انگیز است.

در پاراچنار مردم را به جرم حب آل رسول می کشند و آن ها را که زنده مانده اند محاصره می کنند طوری که قادر به تامین ضروری ترین نیاز ها نباشند.

زائران تربت حسین علیه السلام را گروه گروه می کشند تا بلکه از این اجتماع چند ده میلیونی برمزار حسین شهید قدری کم شود.

در افغانستان طالبان، شیعه و سنی و هر که را که با او هم مسلک نباشد با گلوله خفه می کند.

نواصب و وهابیان تکفیری چگونه باید به ملت مسلمان (شیعه و سنی) اعلام جنگ کنند که نکرده اند؟

ما با اهل سنت در معارف و فقه و تلقی از اسلام اختلاف داریم اما ناصبی ها کمر به افساد بین مسلمین بسته اند بنا بر این دشمن مشترک همه ی مسلمانان هستند که باید به دست خود مسلمین از جامعه ی مسلمین طرد شوند. وهابی تکفیری آلت دست حقیر اما دریده و گستاخ استکبار برای به زانو در آوردن مسلمین است. لعنت بر معاویه، یزید، بنی امیه و همه تابعانشان مثل طالبان و القائده و سپاه صحابه و...

اللهوف ص : 79

 قال الراوي فقام الحسين ع خطيبا في أصحابه فحمد الله و أثنى عليه و ذكر جده فصلى عليه ثم قال إنه قد نزل بنا من الأمر ما قد ترون و إن الدنيا قد تغيرت و تنكرت و أدبر معروفها و استمرت حذاء و لم تبق منها إلا صبابة كصبابة الإناء و خسيس عيش كالمرعى الوبيل أ لا ترون إلى الحق لا يعمل به و إلى الباطل لا يتناهى عنه ليرغب المؤمن في لقاء ربه محقا فإني لا أرى الموت إلا سعادة و الحياة مع الظالمين إلا برما

زنهار ای یزیدیان که خون حسین علیه السلام تا ابد راه قیام برای حق را نمایانده است.

پس بترسید که فرزندان فاتحان خیبر خواهند آمد و تا آخرین نفر خواهند ایستاد که مقاومت را از حسین علیه السلام آموخته اند.

در کتاب اللهوف سید بن طاووس صفحه 65

و رويت من كتاب أصل الأحمد بن الحسين بن عمر بن بريدة الثقة و على الأصل أنه كان لمحمد بن داود القمي بالإسناد عن أبي عبد الله ع قال

 سار محمد بن الحنفية إلى‏ الحسين ع في الليلة التي أراد الخروج صبيحتها عن مكة فقال يا أخي إن أهل الكوفة من قد عرفت غدرهم بأبيك و أخيك و قد خفت أن يكون حالك كحال من مضى فإن رأيت أن تقيم فإنك أعز من في الحرم و أمنعه فقال يا أخي قد خفت أن يغتالني يزيد بن معاوية في الحرم فأكون الذي يستباح به حرمة هذا البيت فقال له ابن الحنفية فإن خفت ذلك فصر إلى اليمن أو بعض نواحي البر فإنك أمنع الناس به و لا يقدر عليك فقال أنظر فيما قلت فلما كان في السحر ارتحل الحسين ع فبلغ ذلك ابن الحنفية فأتاه فأخذ زمام ناقته التي ركبها فقال له يا أخي أ لم تعدني النظر فيما سألتك قال بلى قال فما حداك على الخروج عاجلا فقال أتاني رسول‏ الله ص بعد ما فارقتك فقال يا حسين ع اخرج فإن الله قد شاء أن يراك قتيلا فقال له ابن الحنفية إنا لله و إنا إليه راجعون فما معنى حملك هؤلاء النساء معك و أنت تخرج على مثل هذه الحال قال فقال له قد قال لي إن الله قد شاء أن يراهن سبايا و سلم عليه و مضى‏

توضیح در باره معنای "یغتال" از لسان العرب:

يَغْتال‏ به عدوَّه أَي يهلكه من حيث لا يحتسبه  یعنی کشتن ناگهانی

_____________________________________________

لعنت خدا بر گرگان خونخوار صهیون. به فضل خدا دور نیست روزی که زیر پرچم حسین علیه السلام دودمان صهیون را بر باد دهیم.

هميشه نزديك انتخابات كه مي‌شود، به ناگاه حركت‌هاي سياسي جان مي‌گيرند. به خصوص در كشورهايي مثل ميهن ما كه احزاب پايدار و ريشه‌دار وجود ندارند. مسئله، براي ما دانشجويان ايران، اندكي حساستر است چرا كه جريان‌هاي مختلف بخاطر زمينه‌هاي تاريخي و اجتماعي علاقه‌ي فراواني دارند كه براي خود پايگاه دانشجويي مناسبي دست و پا كنند. پس بايد مطمئن باشيم، باز هم مثل هميشه كانديداها را خواهيم ديد كه لبخندزنان در دانشگاه حاضر و از عدالت و آزادي و پيشرفت و شايسته سالاري و جوان‌گرايي سخن‌ها خواهند گفت. اما ما و هم‌قطاران دانشجويمان در اين ميان چه نقشي خواهيم داشت يا مي‌توانيم داشته باشيم؟

نخست بايد به اين نكته‌ی بديهي توجه داشت كه دانش‌جو به عنوان يك شهروند، تمام امكانات ساير شهروندان را براي كنش سياسي-اجتماعي در اختيار دارد و به خاطر فراغت و نيروی يبيشتر، مي‌تواند بهتر از سايرين از آنها استفاده كند. اما موضوع مورد نظر اين نوشتار نحوه‌ي استفاده از امكاناتي است كه ما به عنوان دانشجو به طور ویژه در اختيار داريم.

اگر بخواهيم سطح بندي كنيم، سه سطح از فعاليت سياسي و اجتماعي دانشجويان به چشم مي‌خورد:

1- فعاليت عمومي دانشجويي 2- فعاليت در قالب تشكل‌هاي دانشجويي 3- فعاليت به عنوان عضو شاخه‌ی دانشجويي احزاب.

در زمينه‌ي فعاليت عمومي همان‌طور كه گفته شد، كانديداها و جريان‌هاي حامي آنها توجه ويژه‌اي به دانشگاه دارند بنابراين ناخودآگاه دانشجويان بيشتر با مواضع كانديداها آشنا مي شوند. در جامعه ی ما دانشجويان يكي از گروه هاي مرجع بودند و هنوز هم تا حدودي هستند يعني عموم جامعه به نظر دانشجويان توجه دارند و موضع دانشجويان در تصميم گيري آنها مهم است. پس يك دانشجوي عادي با اطلاعات بيشتري كه به دست مي آورد مي تواند عده‌ي بيشتري را با خود هم راي كند. حال اين راي حمايت از كانديدايي خاص باشد يا حتي عدم شركت در انتخابات!

اما عمده‌ي بحث، بر سر نقش تشكل ها و شاخه هاي دانشجويي احزاب است. به نظر مي رسد نوع فعاليت اين دو با هم متفاوت است و آميختن آنها با يكديگر نتايج بدي را به بار آورده و مي آورد كه به آنها اشاره خواهد شد.

تشكل هاي دانشجويي بر محور فعاليت هاي اجتماعي (و نه سياسي به معناي خاص آن) ايجاد مي‌شوند. و دانشجويان بر مبناي خاستگاه اجتماعي و آرمانهاي خود در آنها فعال مي شوند تا با سازمان يافتگي بيشتر، نقش اجتماعي موثرتري را ايفا كنند. كارهاي تعريف شده در تشكل هاي دانشجويي بيشتر پيرامون مسائل فكري و مطالعاتي، فرهنگي و مذهبي يا امور خيريه و ورزشي و هنري است. البته موضع گيري هاي سياسي با انگيزه هاي اجتماعي و با محوريت مباني ايدئولوژيك و فرهنگي پذيرفته شده در تشكل، بخش طبيعي از فعاليت آنها است. فعاليت تشكل هاي دانشجويي در مبارزات پيش از انقلاب و تقش آنها در حمايت از جنبش هاي اجتماعي ديگر در همين راستا است. اما اگر كسي قصد فعاليت حزبي و به سود كانديدايي خاص را دارد بهترين جا براي اين كار شاخه هاي دانشجويي احزاب هستند. به خصوص در نزديكي انتخابات احزاب ميل بيشتري به جذب عضو پيدا مي كنند و كساني كه تمايل به رقابت سياسي دارند و مي خواهند نقش سياسي پر رنگ تري داشته باشند، خوب است وارد اين شاخه ها شوند. اين كار هم به نفع خود آنها است هم به نفع آينده‌ي سياسي كشور.

ممكن است پرسيده شود كه درآميختن وظايف و شرح كار شاخه‌هاي سياسي احزاب با فعاليت تشكل هاي دانشجوي چه عيبي دارد. در زير به چند اشكال عمده‌ي اين آميختگي اشاره ميشود:

1- دانشگاه هاي ايران به خصوص دانشگاه هاي دولتي متعلق به عموم مردم ايران هستند و نبايد امكانات آنها صرف تبليغات براي جرياني خاص يا كانديدايي خاص شود. طبيعي است كه دانشگاه براي تقويت رشد اجتماعي دانشجويان و فعاليت هاي اجتماعي آنان به تشكل هاي دانشجويي كمك مي كند پس رعايت امانت در استفاده از امكانات عمومي اقتضا مي كند تشكل هاي دانشجويي وارد رقابت هاي سياسي نشوند.

2- اين در شان تشكل هاي دانشجويي نيست كه به صورت پياده نظام و سربازان بي جيره و مواجب جريان هاي سياسي در آيند و تجمعات فرمايشي به راه بيندازند و به بوق ها و بلكه چماق هايي براي بعضي متنفذين تبديل شوند. افراد، با انگيزه هاي اجتماعي عضو اين تشكل ها مي شوند ولي وقتي مركزيت، از آنها براي جريان هاي سياسي سواري مي گيرد اعضا دچار سرخوردگي مي شوند. چون به يك جريان سياسي كمك كرده اند بدون اينكه در تصميم گيري ها دخالت داده شوند و پس از پيروزي احتمالي مثل دستمال كهنه به كناري پرت مي شوند. در واقع در اين صورت مركزيت تشكل ها با اعضا و هواداران دانشجويي خود منافقانه رفتار كرده اند و از آنها بهره كشي نموده اند. ادوار مختلف اخير شاهدِ تاريخيِ خوبي بر اثبات اين مدعا هستند.

3- اگر افراد به صورت رسمي عضو شاخه دانشجويي احزاب شوند هم با اهداف و برنامه هاي واقعي حزب متبوع خود آشنا مي شوند و هم به عنوان كادر حزب آموزش سياسي مفيدتري مي بينند و به اندازه‌ي خود در تصميم گيري ها سهيم مي شوند. در صورت پيروزي هم از توانايي هاي ايشان براي پيشبرد اهداف حزب و اجراي برنامه ها استفاده مي شود و در صورت شكست، هم آنها حزب را بهتر شناخته اند و حزب هم اين عضو را بهتر شناخته است و دو طرف مي توانند تصميم بهتري براي ادامه‌ي همكاري بگيرند ضمن اينكه در هر صورت دانشجو يك تجربه سياسي مفيد به دست آورده است. اگر اين كار عملي شود مي توانيم اميدوار باشيم كه بعد از اين شاهد احزابي باشيم كه ديگر مثل احزاب كنوني تك نسلي نيستند و صاحب اهداف و برنامه هاي پخته تر و تيم كاري كارآمدتري براي ساختن ميهن هستند.

این متن در نشریه نقطه سر خط منتشر شده است.

عَنْ أَبِي الْحَسَنِ الرِّضَا علیه السلام قَالَ إِنَّ مِنْ عَلَامَاتِ الْفِقْهِ الْحِلْمَ وَ الصَّمْت

اصول کافی ج 1 ص36

سلام علی ال طه و یس ..... سلام علی ال خیر النبیین

سلام علی روضة حل فیها ..... امام یباهی به الملک و الدین

زادروز پیشوای هشتمین خجسته باد

.

بسم الله الرحمن الرحیم

بیانیه بنیاد ملی پخمگان

در پی تحرکات اخیر برخی ایادی ضد پخمگی که عرصه ی عمومی را بر ما بیش از پیش تنگ ساخته است؛ ما، اعضای بنیاد ملی پخمگان نکات زیر را اعلام می داریم:

۱-ما در خیلی جا ها مخالف این ضرب المثل قدیمی هستیم که می گوید«چاقو همان چاقوست یکی با آن آدم می کشد و یکی با آن جراحی می کند و یک نفر را نجات می دهد.» بلکه معتقدیم «آن کس که چکش به دست می گیرد همه چیز را میخ می بیند.»

۲-پخمگی در وا نفسای امروز برای ما افتخاری است البته ما آنقدر سفیه و سطحی نیستیم که گمان کنیم علم و فن یک ابزار خشک و خالی است و خوبی و بدی اش فقط به دارنده ی آن بستگی دارد. به باور ما علم و فن امروزین چیزی نیست جز ابزاری برای دوشیدن بی حساب طبیعت و هیچ واقع نمایی هم ندارد. این ابزار، آکنده از افسانه های موجود در ذهن سازندگان و بل بافندگان آن است. این ابزار، ای بسا خود و خصلت های نهفته در خود را به دارنده اش تحمیل می کند.

۳-دنیای بر ساخته ی نخبگان امروزین نتیجه ی روح حاکم بر کلیت در هم تافته و تفکیک ناپذیر تجدد است و این روح چیزی نیست جز حرص دوشندگی و کام جویی بدون مرز. سفیهان تا ابد به دنبال این خواهند بود که همانند سوا کردن لوبیا از نخود، خوبی های تجدد را از بدی هایش جداکنند. پخمگان، جز نگاه پخمه اندر سفیه، چه دارند که نثار آنان کنند؟

۴-به نظر ما حد اکثر لذت مادی در دنیا نوشیدن یک استکان چای دیشلمه در کنار یاران است. بنا بر این عالمیان را به این دعوت می کنیم که شلوغش نکنند و آسایش ما را بر هم نزنند.

۵-ما اصلا از اجداد سیصد سال پیشمان احساس خوشبختی بیشتری نمی کنیم بلکه سیطره ی بعضی نخبگان فضا را بر تنفس ما بسته و ما برای آمدن اندک نسیمی، از همه ی نخبگان استدعا داریم کمی کنار بروند و از این ستم چند صد ساله  قدری بکاهند. بدیهی است در صورت عدم تمکین به این درخواست عاجزانه، ما از تمام توان خود برای استیفای حقوق مسلم پخمگان عالم استفاده خواهیم کرد.

۶-از آن جا که ما پخمگان هم می خواهیم مشت محکمی به دهان مستکبرین بکوبیم و اصلا دوست نداریم به سرنوشت بعضی سرزمین های هم جوار دچار شویم ناچاریم به قدر ضرورت و من باب اکل میته، با احتیاط و از دور دستی بر آتش همین علم و فن بی رحم داشته باشیم اما نه این که از آن با ولع کام بگیریم.

۷-شاید روزی علم و فن دیگری ساخته شد که با طبیعت، با انسان، با مستضعفان و با دیگران مهربان باشد و به جای استغنا و طغیان، خشیت و فروتنی در برار حق بیفزاید؛ ما اعضای بنیاد ملی پخمگان حمایت خود را از چنان علم و فن مهربانی اعلام داشته و امشب را با رویای آن به صبح می رسانیم.

بنیاد ملی پخمگان

کسی آمد و کاری بزرگ کرد. توان اجتماعی ایمان شیعی را به خودمان و جهان نشان داد. ایستادگی بر حق تا پای جان به پیروی از حسین علیه السلام و با امید آمدن مهدی عجل الله فرجه، مردمی را بر انگیخت و انقلابی بزرگ پدید آورد و نبردی سخت را به پیروزی رساند و قلب های مستضعفین را در گوشه و کنار دنیا از لبنان تا اندونزی به تپش انداخت.

این همه انجام شد و روزگار گذشت و می گذرد و هنوز به آرمان های بلند نرسیده ایم بلکه گاهی دور تر شده ایم و همچنان...

خمینی با آن که رهبر این جنبش بزرگ بود، هیچ گاه ادعا نکرد که روزگار او حتی قابل طرح در کنار روزگار موعود است. پا از اسلام فقاهتی فرا نگذاشت. اعتقاد مردم و معارف دینی را به بازی نگرفت. هر کار نیکی کرد با تمسک به قرآن و عترت بود. مردم را به انجام تکالیف انسانی و مذهبی فرا می خواند و نتیجه را به خدا واگذار می کرد. هیچ گاه ادعای حکومت مهدوی نداشت اما می گفت نگرانی از نرسیدن به نتیجه، نباید ما را از انجام وظیفه ای که پروردگار از راه عقل، کتاب و سنت معصومان بر دوش ما نهاده است، باز دارد.

ممکن است شما در این که آیا امام خمینی این چنین بود، نظر دیگری داشته باشید، این جا قصد اصرار روی این مورد را ندارم فقط می خواهم توجه شما را به دو نحو عدول از شیوه ی پیش گفته بر انگیزم:

نحوه ی نخست: چون ما به حد روزگار موعود نخواهیم رسید، گمان کنیم که ناگزیریم به شرایط موجود تن دهیم و محدوده ی تکالیف انسانی و مذهبی خود را به امور در دسترس و نزدیک منحصر بدانیم و رسیدن به شرایط مطلوب اجتماعی را به حضرت حجت واگذار کنیم. امر به معروف و نهی از منکر را انکار نکنیم اما نهایتا به حضور زنان در استادیوم اعتراض کنیم ولی نسبت به این همه ستم که به صورت سازمان یافته و عیان و بی پروا در محل و شهر و کشور و جهان پیرامونمان اتفاق می افتد بی تفاوت باشیم. ( البته فرامین الهی همه بدان جهت که از سوی پروردگار صادر شده اند بزرگ اند.)  

با قرار گرفتن در این دسته در حاشیه ای امن سجاده ای پهن می کنیم و اگر حتی تمام حق در مقابل تمام باطل ایستاده بود می گوییم فتنه است و دامن خود را از غبار کارزار کنار می کشیم. مثل ابوموسی اشعری در نبرد علی علیه السلام و معاویه علیه ما علیه در کناری به پاره ای مناسک خود را سرگرم می کنیم.

نحوه ی دیگر: پا را از حیطه ی خود بیرون می گذاریم و بی مهابا هر چه به نظرمان درست بود را به دین خدا می بندیم. از اعتقاد مردم به مذهب برای پیش بردن امیال خودمان استفاده می کنیم. نام دولت حضرت حجت را بر خود می نهیم و زشتی ها و کاستی هایمان را در هاله های نور کاذب پنهان می کنیم و بر طبل ادعای تاییدات ویژه می کوبیم. برای ظهور حضرت از جانب خود استراتژی می دهیم. خود را محور حق و درستی نشان می دهیم. تاریخ را وام دار خود می دانیم و همه ی مخالفانمان را سر سپردگان سلطه گران معرفی می کنیم.

تند رو های این دسته که دین خدا را به میل خود و حتی وارونه تفسیر می کنند استعداد شدیدی در تبدیل شدن به فرقه های مطرود مثل خوارج، دارند و همین طور بود که در روزگاری نه چندان دور امثال این فرقه ها «یومنون بالغیب» در قرآن را به اعتقاد به قیام مسلحانه ی مخفی تفسیر می کردند و سر انجام از بردگی صدام در سرکوب شیعیان سر در آوردند.

*****

به نظر می رسد در روزگار غیبت دچار یک تناقض هستیم. بنا بر نقل در روایات، حفظ دین در زمان غیبت چون نگاه داشتن آتش بر کف دست است و از سوی دیگر در همین زمان حقیقت چون آفتاب پیداست. شاید توضیح این تناقض همین باشد که رهنمود عقل فطری، کتاب و سنت معصومان در دسترس است اما ما یا از زیر بار مسئولیت و تکلیف با بهانه شانه خالی می کنیم یا از آن سو اوهام و جو زمانه و تفاسیر من عندی را بجای حجت های عقلی و نقلی می نهیم و به ناکجا می رویم.

هر روز گفت و گو بر سر رابطه یا مذاکره با آمریکا داغ تر می شود.

نمی خواهم چیز هایی را که همه می دانند تکرار کنم اما در شهروند امروز و به قلم صادق زیبا کلام گزافه ای دیدم که هم از او و هم از آن نشریه بعید بود و وادارم کرد این نوشته را زود تر بر قلم برانم.

سفارت ایالات متحده از آغاز پیروزی انقلاب اسلامی چند بار توسط چریکهای فدایی خلق مورد تعرض قرار گرفت که به صورت محدود انجام شده و پایان یافته بود. اما انجمن های اسلامی چند دانشگاه تصمیم گرفتند در راستای اثبات امپریالیزم ستیزی خود کارستانی کنند. دانشگاه های تهران با نمایندگی حبیب الله بیطرف، پلی تکنیک با نمایندگی میردامادی و عباس عبدی و شریف با نمایندگی ابراهیم اصغر زاده و بعضی دیگران دست به کار شدند و برای این کار فقط روحانی انقلابی و پرشور مورد علاقه ی خود موسوی خویینی ها را در جریان گذاشتند و او ضمن تایید، قصد آنان را به اطلاع امام نرساند. پس از تسخیر امام با قدری تاخیر مصلحت را در حمایت از عمل انجام شده دیدند. روش پیش گرفته شده توسط شهید بهشتی، مرحوم بازرگان و آیت الله مهدوی کنی نشان می دهد که با انجام این کار موافقت نداشتند به تبع آن ها جریان های هوادارشان هم در این حرکت سهیم نبودند. این آغاز قطع روابط دیپلماتیک ایران و امریکا بود.

در برحه ای از جنگ تحمیلی ایران تصمیم می گیرد با نماینده امریکا، مک فارلین وارد مذاکره شود تا حمایت ها از عراق کم شود، ایران بتواند مقداری سلاح خریداری کند و بدین ترتیب با یک موازنه جنگ پایان یابد. اما مهدی هاشمی برادر داماد آیت الله منتظری و از نزدیکان و اعضای بیت ایشان که خود را مسئول صدور انقلاب با گروه های چریکی و مبارزه ی همه جانبه با امپریالیزم امریکا می دانست این برنامه را در مصاحبه ای لو داد. آقای هاشمی رفسنجانی برنامه ی از دست رفته را در خطبه های نماز جمعه توجیه کرد. از این پس خصومت ایالات متحده با انقلاب ایران بسیار بیشتر شد و حمایت ها از صدام به مراتب افزایش یافت و سلاح های غیر متعارف بیشتر در اختیار او گذاشته شد که تعداد شهدای ایران را در نبرد زیاد کرد و کار جنگ گره خورد.

در مجلس سوم اکثریت قاطع از جناح چپ یا خط امام که بعدا بیشترشان به دوم خردادی مشهور شدند، بود. جنگ تحمیلی پایان یافته و سگ استکبار پاچه ی نوکران او را گرفته بود (صدام هار به کویت حمله کرد.). همین اکثریت مجلس سوم و امثال آقای محتشمی پور طرحی داشتند که درست است که ما هشت سال با صدام جنگیدیم و شهید دادیم اما چون الان در واقع با امپریالیزم امریکایی می جنگد باید به نفع عراق در مقابل امریکا در کویت وارد جنگ شویم. این بار آقای هاشمی رفسنجانی توانست شور امپریالیزم ستیزی را بخواباند. وقتی آیت الله خامنه ای به عنوان رئیس جمهور در سیاست خارجی از عزت، حکمت و مصلحت سخن گفت همین خط امامی ها در مجلس برآشفتند که این رئیس جمهور سازشکار است.

البته چرخ روزگار گشت و چپ از دنده ی راست بلند شد و جناح خط امامی در دوران سید خندان، نرم خو و مهربان شد و اتفاقا از آن سو هم هنگام قدرت دموکرات ها فرصت هایی چه بسا بهتر از فرصت های امروز برای مذاکره پیش آمد اما این بار کفن پوشانی پدیدار شدند که یا از چپ هایی بودند که همچنان چپ ماندند مثل مهدی نصیری و شریعتمداری یا راست هایی بودند که به چپ های قدیمی برای انجام مذاکره اعتماد نداشتند و آن ها را سپاه سپر انداختگان می دانستند که اصول را بر باد خواهند داد یا شاید هم نمی خواستند این کار توسط حریف انجام شود. به هر تقدیر باب مذاکره همچنان بسته ماند.

اما امروز آقای زیباکلام در کلام نا زیبای خود که گزافه ی واضحی است می گوید عقبه ی جناح محافظه کار مانع به ثمر رسیدن مک فارلین شد!! لابد مهدی هاشمی که جریان را لو داد راست بود و جواد لاریجانی که مذاکرات مقدماتی را انجام داده بود چپ؟!!

مذاکره با حفظ اصول و مواضع اصولی و از جایگاه برابر هیچ عیبی ندارد که شرط عقل است. مگر پیامبر در موارد مختلف با اهل کتاب و حتی مشرکان مذاکره نکردند؟ حتی با آنان پیمان نامه هایی امضا کردند که نقض کننده ی هیچ کدام پیامبر نبودند. بله ما در هیچ حالتی از اصول نباید کوتاه بیاییم و بر سر آن ها نباید مذاکره و معامله کنیم. نباید ماهیت انقلاب را وجه المصالحه قرار دهیم، نباید از موضع ضعف وارد شویم که رابطه ی گوسفند و گرگ شود اما در چارچوب اصول اگر مصالح اقتضا کرد حتما باید گفت و گو کنیم.

ذَلِكَ الَّذِي يُبَشِّرُ اللَّهُ عِبَادَهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ قُل لَّا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى وَمَن يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَّزِدْ لَهُ فِيهَا حُسْنًا إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَكُورٌ   سوره الحشر آيه7

مگر فاطمه سلام الله علیها از قربی نبود؟ مگر چه گفت که با او چنین کردند؟ وقتی به شهادت رسید از چه کسانی آزرده بود؟ کدام راه را به من و شما نشان داد؟

سوگ مادر تشیع گرامی باد!

كَادَ الْفَقْرُ أَنْ يَكُونَ كُفْرا

 كافي ج : 2 ص : 307

چیزی نمانده است که فقر همان کفر باشد.

ما انسانیم و ابعاد متعالی غیر مادی داریم اما با توجه به فرمایش پیامبر و درک بلا واسطه ی خودمان در می یابیم که بدون سامان اقتصادی بدون کار بدون غذا و سرپناه بدون رفاه حد اقلی در جامعه نباید انتظاری جز فراگیر شدن فساد و بی بندوباری و دزدی و دروغ و بی اخلاقی داشت.

یک نفر حرف ما را گفت و دلمان را خنک کرد. گر چه سینه مالامال درد است...

به تمام دوستان توصیه  می کنم نطق تودیع دانش جعفری را بخوانند.

در حوزه های سیاسی و فرهنگی هم انتقاداتی به دولت وارد است که امید وارم آن ها را هم اهل فنی به همین شسته و رفتگی طرح کند.